پاى چپ را بر بطن قدم راست مىگذارد . سوم : آن است كه دو طرف نشيمن موضوع بوده باشد بر روى زمين ما بين دو قدم . چهارم : آن است كه پشت پاها را فرش نمايد بر زمين و نشيمن را واقع سازد بر پاشنهء پا . پنجم : آن است كه پشت پاى چپ را به زمين بگذارد و پشت پاى راست را بر بطن پاى چپ بگذارد يا به عكس و بنشيند بر پاشنهء پا . ششم : آن است كه انگشتان پا را بر روى زمين بگذارد و دو قدم را نصب نمايد و نشيمن را بر پاشنهء پا قرار دهد ، خواه ركبتين را بر زمين بگذارد يا نه . هفتم آن است كه نشيمن را بر زمين قرار داده ، و همچنين دو قدم را بر زمين بگذارد و ساق و ران دو پا را نصب نمايد . و اين دو قسم أخير را اقعاء مىنامند . ظاهر اين است جلوس واجب فيما بين سجدتين و جلوس مستحب بعد از سجدهء ثانيه به هر يك از أقسام سبعهء مذكوره كه اتيان شود امتثال شود ، لكن اين أقسام متفاوت المراتب است ، قسم اول أكمل أقسام و أفضل آنها است ، و قسم سادس و سابع أخس أقسام و أردئ آنها است ، و تتمه أقسام كه قسم ثانى و ثالث و رابع و خامس بوده باشد متوسط ما بين أمرين است ، نه در فضيلت مثل اول است و نه در خست مثل سادس و سابع . به عبارت اخرى مكلف مخير است در مقام اتيان به جلوس واجب فيما بين سجدتين به هر نحو از أنحاى سبعه كه بوده باشد ، لكن اتيان كردن اين واجب را در ضمن قسم اول أفضل است ، و در ضمن قسم سادس و سابع مكروه است ، و در ضمن بقيه اقسام اگر چه مرجوح است نسبت به قسم اول لكن راجح است نسبت به قسم سادس و سابع ، لكن مرجوحيت به حدى نيست كه موجب حكم به كراهت شود ، چنانچه رجحان بالاضافهء به سادس و سابع به حدى نيست كه حكم به استحباب شود .